"diorama"

"Ayan na s'ya!"..
Sabi ng klasmeyt kong kanina pa yatang naghihintay sa akin sa may stage ng covered court ng subdivision namin. Nahalata kong kanina pa nga silang naghihintay.

Kasabay ng umaambong panahon, sinugod ko ang lugar [covered court] kung saan nga kami gagawa ng DIORAMA kahit medyo sumasakit ng bonggang-bongga ang ulo ko. Umakyat na ako ng stage kung saan napag-usapan naming pumwesto. Agad kong nilabas lahat ng gamit na gagamitin namin: props sa diorama (higaan, nurse, doktor, basta yung mga nakikita sa loob ng ospital). Kulang!

Ako: Sige, babalik na lang ako ng bahay. Kukuha na lang ako ng cutter, glue gun, ruler pati gunting na rin
Camarce: Sige. Sama na lang ako sa'yo.
de Guzman: Ako rin! Sama na rin ako.

Nagbukas na ako ng payong kasi medyo umaambon pa.

Ako: *kay de Guzman* Ikaw na lang humawak ng payong. Nasa gitna ka eh!
de Guzman: *lumipat sa gilid ni Camarce* Ikaw [Camarce] na lang, matangkad ka eh!

Nagturuan pa kung sino ang hahawak ng payong!

Blah..blah...blaaaahhhhhhh...

Kwentuhan, tawanan hanggang makarating sa bahay namin.

Ako: Oh! Sila Fabellore 'yon ah! Ano ginagawa nila dito?

Lalapit sila "lola" (tawag ko kay Encabo).

Ako: Lola! Anong ginagawa nyo dito?
Encabo: Pinuntahan ka namin dito. Kaso walang sumasagot.
lalapit at sisingit sa usapan si Fabellore..
Fabellore: Sa'n ba kayo nanggaling? Kanina pa kami tumatawag sa bahay nyo.
Ako: Nandoon kami sa court.
lalapit din si Malayan...
Malayan: Oo nga.

Binuksan ko na yung gate ng bahay namin. Hindi ko sila pinapasok kasi magulo ang bahay. Nahihiya ako. Naghanap na ako ng mga bagay nakailangan namin para sa project.

Fabellore: *sumisigaw sa labas* Astilla, may tubig kayong malamig?
Ako: *
Hindi ako sigurado sa sagot ko. Nag-iisip ako na sana meh tubig nga yung ref namin!
Ako: *sa sarili* Haaaaay. Buti na lang.

Kumuha ako ng baso, yung SpongeBob yung design!

Pumasok ako ulit. Sumigaw naman si Lola!

Encabo: Apo, may tubig kayong hindi malamig.
Ako: Ahh. Oo! Wait lang.

Kumuha ako ulit ng baso at sinahod sa mineral water na nakalagay sa blue na jug.
Paglabas ko.....

Fabellore: Wow! SpongeBob din 'yung baso! Ang dami aa.
Ako: Syempre.

Pagkatapos magawa ang lahat, babalik na kami sa court. Kami nila Camarce & de Guzman yung magkakasama. Humiwalay na kami kina Fabellore.

Ako: Uy! Yung brush pa pala para sa poster paint!
Camarce: Ay Oo nga pala. Sige, hanap tayo sa mga tindahan.

Unang tindahan...

Kami: Ate, may paint brush kayo?
Tindera: Wala eh.

Ikalawang tindahan..

Kami: May paint brush po kayo?
Tindero: Wala.

Ikatlong tindahan..

Kami: May paint brush po kayo?
Tindera: Wala...
Ako: Ah.. Ok po. salamat.

Ika-apat na tindahan...

Kami: May paint brush po kayo?
Tindera: Wala kami nun.
Camarce: *pabulong sa amin* Magsara na kayo!

tawanan...hahaha...

Marami pa kaming dinalaw na tindahan. Hindi lang apat!
Hanggang sa pati ang shop na nag-aayos ng mga TV at elektrik fan eh sinugod din namin.

Ako: Kuya, may paint brush po kayo?
Kuya: Wala eh.
Camarce: Kahit yung gamit na po?
Kuya: Ginagamit ko eh.

ang gandang sagot.. T_T

May sumingit na isa pang "kuya"..

Kuya2: Doon sa may Hardware.
Camarce: Saan po?
Kuya: Blaaah.... ganito..ganyan....
basta sinabi nya yung direksyon.
Kami: salamat po!

Pagkarating ng kanto...

de Guzman: Bili tayo banana-cue!
Camarce: Sige.. gutom na ako.
Ako: Ako din! nagutom na ako kakalakad.


Ayan! nakabili ng rin ng brush na maliit. Agad na kaming pumunta ng court para gumawa na ng project.

mga 1 hour kaming gumawa...

Adik nga lang! Walang kuryente sa court! Di tuloy kami nakagamit ng glue gun. Pero no-solve 'yon!
Kandila & Posporo to the rescue!!!

Mano-mano naming tinapat sa apoy yung glue stick. tapos ayun...

Nag-color din kami ng illustration board..

Ayun lang naman ang nagawa namin.

Tssssss. Isang oras na 'yon, iyon lang ang nagawa namin! Ayus ahh.



ending ng walang kwentang post

signs?

Hay grabe! Hindi ko talaga akalain na hindi matutuloy ang pakikipag-break ko sa kanya.
Dapat kasi nung kahapon [Friday] pa yun kaso hindi natuloy dahil sa Bagyong Isang! Kaya nga thankful ako sa bagyong iyon. Sya ang dahilan kung bakit kami pa rin hanggang ngayon.

Ito ang mga naisip ko..
"Siguro hindi pa talaga time para hiwalayan sya"
"Sinadya talaga ng fate ko na magpadala ng bagyo para lang hindi mangyari 'yon"
"Siguro were meant to be!"

Grabe! Ang drama noh? As usual.. hahaha
Buti na lang talaga nagka-bagyo. Alam kong inis na inis ang ibang tao dahil sa bagyo dahil baha,
lilipad na naman ang bubong nila at brown-out sa iba. At siguradong masaya ang mga estudyante dahil walang pasok!!
Isa na ako sa mga estudyanteng iyon pero hindi talaga iyon ang dahilan kung bakit gusto ko ng bagyo (sa ngayon lang).

Meant to be nga ba?

Hmmmmm. Siguro. May mga signs kasi akong hiningi. At sa kabutihang-palad. Natupad ang mga 'yon!
Ito yung mga signs na hiningi ko.. (not in order)
1. Kapag hindi kami natuloy sa friday (the day kung saan kailangan ko syang i-break), para kami sa isa't isa.
2. Kapag nag-txt sya sa akin after 15minutes, love nya talaga ako.
3. Kapag nag-online sya bago ako mag-offline sa Y!M, we're meant to be.. (nangyari nga! pipindutin ko na sana ang "Sign-out" sa Y!M, bigla syang nag-online. Kaya hindi ko na tinuloy..saktong-sakto talaga!)
4. Habang nagsusulat ako ng tula for him, biglang pinatugtog sa radyo yung theme song namin! Hindi ko ine-expect yun. Kaya ayun, naiyak ako. Sign ba iyon?


Nakapa-ewan ko naman! pahingi-hingi pa ako ng signs na 'yan. Para wala lang naman nyan - parang just for fun pero nakaka-amaze kasi nangyayari! Hindi naman ako ganung naniniwala sa signs.

Feeling ko nga adik na ako sa kanya eh. Kung adik na nga talaga ako, hindi ko ikakahiya! Pakialam nyo ba kung adik ako sa kanya. At least hindi adik talaga na parang mga taong kanto at mga chuva illegal drug-takers na yan! nyahahaha!

Minsan nga naisip ko na gawin ko yung utos ni mommy na i-break ko sya. Sabi ni mommy, "Kung para nga kayo sa isa't isa, sa huli kayo pa rin ang magkakatuluyan". Ang ganda noh? Kaso natatakot ako.

Ewan ko ba sa sarili ko. love ko na talaga sya. ♥

big decision

Kinausap ako ng aking mga magulang tungkol sa "boyfriend" thingy. Sabi nila.

Nanay: makpag-break ka na sa kanya.
Tatay: Oo nga. para makapag-concentrate ka sa pag-aaral mo.

Nung una, parang marahas ang dating ng mga salitang iyon sa akin. Syempre, in love ako sa isang lalaki.
Naisip ko..

Ako: Hindi nyo kasi ako naiintindihan! Mahal na mahal ko ang taong iyon. Hindi ko sya kayang i-break o kahit cool-off man yan. Pinagbubuti ko naman ang pag-aaral at lalong pinagbubuti pa dahil may inspirasyon ako at siya 'yon. Hindi naman sya sagabal sa pag-aaral ko. Matataas naman ang mga grades ko sa school. Wag nyo naman syang paalisin sa buhay ko kasi ayaw ko syang umalis!

Ang drama no? Pero totoo yan! Alam kong naisip mong ma-drama ako. Sadyang ma-drama lang ang buhay ko at wala ka nang pakialam o magagawa doon.

Simula noong linggo [July 12, 2009], nag-isip isip na ako kung ano ang gagawin ko sa taong mahal ko. Hindi lang mahal, kundi MAHAL NA MAHAL! Ayaw ko talaga syang pakawalan.

Hanggang sa pag-tulog pinag-iisipan ko iyon. At bago matulog. pinagpe-pray ko pa iyon kay God. Syempre, sya lang ang makapangyarihan at alam na nya ang lahat ng future na mangyayari sa akin. At para na rin humingi ng guidance at comfort sa Kanya. nakz!

Kinabukasan [July 13, 2009], kinausap ako ulit ng aking mga magulang. Gabi 'yon. Parang nagkaroon kami ng Family Counseling. Ayun, sermon at advices na naman ang aabutin naming magkakapatid.

Tatay: Blah..blah..blah.. Kaya dapat kayo, magbo-boyfriend lang kayo pagkatapos ng pag-aaral nyo at pati na rin ng mission nyo.
Kapatid1:*ilalapit ang bibig malapit sa tenga ko* Oo nga! Wag muna magbo-boyfriend.
Ako: *sa isip* nagpapa-rinig na naman. papansin!
Nanay: Oh tama na yan.. Ikaw, Vanezza, hiwalayan mo na yang si Sim.
Ako: .....
Tatay: Oo anak. Alam mo, mas may makikita ka pang lalaki kaysa sa kanya. Pangako yan. Malay mo, after mission, may makikita ka pa.
Sisingit si nanay..
Nanay: At kung kayo nga ni Sim para sa isa't isa, kahit hindi kayo ngayon, sa huli, kayo pa rin ang magkakatuluyan. Wag mo lang unahan ang panahon.

Nagiging seryoso na kami.. Para akong nasa "hot seat".

Tatay: Na-in love ka na ba sa kanya?
Ako: Opo. Na-in love na po ako. hanggang ngayon.
Nanay: Ay dapat maaga pa lang, pinigilan mo na yang sarili mo.
Ako: Eh kasalanan ko ba na na-in love ako sa kanya? *nangingiyak na. pero hindi pinapahalata*. Hindi ko naman sinasadya na ma-in love ako sa kanya aah!
Tita: Kaya nga dapat pinigilan mo muna.
Ako: Eh hindi ko nga mapigilan! Magagawa ko eh sa mahal ko na sya?
Nanay: Basta anak, wag muna mag-ganyan. May tamang oras para dyan. At kung mahal ka talaga nya, hihintayin ka nya at maiintindihan ka niya. Ang bata mo pa anak!
Tatay: Magtiwala ka sa akin anak, marami pang darating dyan.
Kapatid2: Ganyan talaga daddy. Magaganda mga anak mo eh.
Ako: *sa isip ko* Ayaw ko na ng iba. Gusto ko sya lang..

Hahahaha! Sabay tawa sila. Tahimik lang ako.

Tapos niyon, nag-share ng mga kwento ang mga magulang ko tungkol sa mga consequences pag nakagawa ka ng kamalian.

Tatay: ..Umiwas na lang sa mali dahil mahirap nang itama iyon at hindi mo na maibabalik iyon [kamalian] kung nasa time ka na kung saan nakaharap mo na ang consequnces ng mali mong paggawa.

Oo nga. Tama sila. Pero hindi naman kamalian ang mag-mahal di ba? Hindi kasalanan ang mahalin ko siya.

Bago matulog, nag-pray ulit ako. Syempre, kasama yung gagawin ko sa prayer ko. Humiga na ako..Nag-isip isip..

Naiiyak ako! Hindi ko talaga alam ang gagawin ko.

Paano ko 'yon sa kanya sasabihin?
Tatanggapin nya kaya ang mga sasabihin ko?
Sana naman hindi sya magalit sa akin.
I hope kami forever.. ..
Mahal na mahal ko siya..

Ayan ang ilan sa mga naiisip ko bago ako matulog noong gabi.

Kinabukasan... [July 14, 2009]

Kinausap ko ang seatmate ko sa school. Sya si Jane. Na-kwento ko na sa kanya ang tungkol sa gagawin ko sa Friday, ang papakipag-cool off/break. Actually, hindi ko pa talaga alam kung break o cool-off.

Ako: Jane, kinakabahan na talaga ako sa Friday...blah..blah..blah..blah.....blaaaaaaaaaahhhhhhhhh.. *nagkwento lang ako sa kanya*
Jane: Kawawa naman sya.. Pupunta sya dito, tapos uuwi lang syang sawi.

Napaisip ako. Oo nga nuh! Kawawa naman. Pero hindi ko naman ginusto ang gagawin kong 'yon eh. Para sa amin dalawa din ang gagawin kong 'yon.

Ayan ang mga naisip ko. Parang nakonsensya ako doon ah! Hay naku! Hindi ako stable sa desisyon ko. Pa-iba iba. Parang naguguluhan na yata ako.

May isa pa.. Nung pag-uwi ko, kasama ko ang bestfriend ko, si Marvin.
Sa pedicab, napag-usapan din namin ang tungkol sa gagawin kong napaka-hirap.

Marvin: Alam mo Vane, kung mahal mo talaga sya, kailangan mo syang ipaglaban.
Ako: Oo nga eh. Kaso sila mommy eh...Hindi naman sa hindi ko sya kayang ipaglaban. Ilang beses ko na syang napaglaban..at hindi ako sumusuko, pero kung kailangan na talaga, gagawin ko...Hindi naman sya sagabal sa pag-aaral ko.
Marvin: E di sabihin mo 'yon.

Blah..blah...blah..


Hanggang sa ...


Tok tok tok ...

Naka-uwi na ako ngayon sa bahay. Nag-kiss ako kay mommy. Kumain ng lunch..
Tumabi ako sa kanya.
Tumetyempo ako at nag-iipon ng lakas.. May sasabihin ako.

Ako: Ma.. Hindi ko yata kayang makipag-cool off kay Sim.
Nanay: Bakit naman?
Ako: Ewan ko. Hindi ko talaga kaya eh.

Ayun. Nag-usap kami ng kaunti. Bigla na naman ako napunta sa konklusyong, "gagawin ko iyon".

May mga sinabi sa akin si mommy na naramdaman kong tamang-tama sya & kailangan ko talaga silang sundin.


Ngayon. Nagdedesisyon pa rin ako. Nalulungkot, nanghihinayang at parang mababaliw na sa kailangang gawin ko....

..Nagna-nais na tumigil ang oras, gustong palagpasin ang araw na iyon nang hindi nararanasan ang mga mangyayari dahil alam ko sa sarili ko na magiging malungkot & isang malagim na araw iyon para sa akin..


pero sa huli, siguradong magiging masaya ako sa desiyong nagawa ko. Hindi lang ako ang masaya, pati na rin sya.